Het huis van Simon Petrus in Kapernaüm

Kapernaüm (ook Kafarnaüm genoemd) was een stad op de westerse oever van het meer van Galilea aan de hoofdweg van de Middellandse Zeekust naar Damascus. Er was een kleine haven voor de locale vissers. De stad is bekend vanaf de vroege Romeinse periode. Josephus beschrijft het gebied als zeer vruchtbaar en vermeldt dat de bewoners actief deel namen aan de opstand tegen de Romeinen.[1]

De stad wordt vaak in de evangeliën genoemd. Jezus verhuisde van Nazareth naar Kapernaüm, aan de grens van Zebulon en Nafthali (Matthëus 4:13). Hier vond Hij Zijn eerste discipelen: Simon Petrus,  Andreas en de twee zonen van Zebedeus (Matthëus 4:18-22). Jezus onderwees in de stad’s synagoge (Johannes 6:24-59) en instrueerde Petrus om een muntstuk te vinden in de mond van een vis waarmee hij de tempelbelasting kon betalen (Matthëus 17:14-17). Hij verbleef in het huis van Petrus waar hij zieken beter maakte en onderwees (Marcus 1:29-34; 2:1-12; Lucas 4:38-44). Toen Hij de stad verliet vervloekte Hij deze en de andere steden die geen gehoor hadden gegeven aan Zijn roep tot bekering (Matthëus 11:23, Lucas 10:15).

Het laatste bewijs van een actieve gemeenschap in Kapernaüm is een inscriptie in Aramees uit de vijfde eeuw in de synagoge van el-Hamma (Hammath-Gader). Vanaf die tijd is niets in takt gebleven, er zijn nog slechts ruïnes. De meeste indrukwekkende ruïne is de synagoge die als eerste door E. Robinson in 1838 werd uitgegraven en werd geïdentificeerd als Kapernaüm door C. Wilson in 1865. In 1894 kochten de Franciscanen de opgraving en plaatste er een hek omheen om diefstal uit de overgebleven ruïnes te voorkomen. De plaats werd verder onderzocht in 1905, opgegraven in 1921 en vier jaar later gedeeltelijk gereconstrueerd. [2] 

De volgende  ronde van opgravingen door de Franciscanen (V. Corbo and S. Loffreda) begon in 1968 en breidde zich tot ver van de synagoge uit en legde delen van de stad open. Tijdens dit project raakte men geïnteresseerd in de overblijfselen van een octagonaal gebouw, geïdentificeerd als een kerk uit de Byzantijnse tijd (400-500 AD), ongeveer 25 meter ten zuiden van de synagoge.

Direct onder het octagonale kerkgebouw lagen de overblijfselen van een ander gebouw. Gegeven de graffiti op de muren achtergelaten door Christelijke pelgrims was het huis vrijwel zeker als een kerk in gebruik geweest.  Zo vond men bijvoorbeeld op een muur geschreven: “Heer Jezus Christus help uw dienaar...” De hierop volgende naam is niet langer leesbaar. Een andere tekst zegt: “Christus heb genade”. Op de muren zijn ook kruizen afgebeeld. De teksten zijn voornamelijk in het Grieks, maar sommigen zijn ook in het Syrisch en Hebreeuws. De aanwezigheid van Hebreeuwse graffiti suggereert dat dit mogelijke een Joods Christelijke gemeenschap was. Volgends de Franciscaanse archeologen is de naam Petrus tenminste tweemaal in de inscripties gevonden. [3]

Het huis zelf was waarschijnlijk gebouwd in de eerste eeuw voor Christus. Het was geconstrueerd van ruwe zwarte basaltrotsen. Er zijn een aantal kleinere kamers, twee binnenhofjes en een grote kamer. Toen het werd gebouwd was het waarschijnlijk niet anders dan de andere huizen in dit kuststadje. Echter in het midden van de eerste eeuw na Christus is het gerenoveerd. De muren en vloeren zijn bepleisterd, hetgeen ongewoon is voor ordinaire huizen, maar vrij gebruikelijk voor gebouwen die voor grotere bijeenkomsten werden gebruikt. Experts concluderen dat dit gebouw was omgevormd in een huiskerk en als dusdanig was gebruikt tot de vijfde eeuw. [4]

Hoewel de zaak niet waterdicht is, zijn de indirecte bewijzen meer dan intrigerend! De locatie, de originele constructie, het ombouwen in de eerste eeuw tot een Christelijke huiskerk en de aanwezigheid van de naam Petrus hebben vele onderzoekers tot de conclusie geleid dat dit huis inderdaad eens van de apostel Simon Petrus is geweest. [5]