De gekruisigde man van Giva’at ha-Mitvar

Historici schatten dat er tijdens de overheersing van het Romeinse Rijk mogelijk wel 100.000 mensen zijn gekruisigd. Kruisiging was de voorkeursmethode van executie voor de Romeinen omdat de weerzinwekkende lange doodstrijd de onderdrukte bevolking met maximale afschuw en angst vervulde. Alleen al gedurende het beleg van Jeruzalem in 70 AD werden er volgens Josephus duizenden Joden (soms wel 500 op een dag gedurende meerdere maanden) door het Romeinse leger langs de muren van Jeruzalem gekruisigd.[1]

In 1968 werd op een oude begraafplaats bij Giva’at ha-Mitvar, vlak bij de weg naar Nablus net buiten Jeruzalem, een graf met 35 lichamen ontdekt. De meeste mensen waren een gewelddadige dood gestorven tijdens de opstand tegen de Romeinen in 66-70 AD. Een van de mannen was Yohanan Ben Ha’galgol (Yehohanan, zoon van Hagakol) genaamd. Hij was ongeveer 1.65 lang en tussen de 24 en 28 jaar oud. Hij had een gespleten gehemelte en een 20 centimeter lange spijker was door zijn beide voeten geslagen. Zijn voeten waren naar buiten gedraaid, zodat de vierkante spijker door de hiel gehamerd kon worden, net door de Achilles pees. Dit zou zijn benen naar buiten geduwd hebben zodat hij ze niet zou kunnen gebruiken om zichzelf aan het kruis te ondersteunen. De spijker was door een houten keg, daarna door de hielen gegaan om tenslotte in een olijfhouten balk te worden geslagen. Er was ook bewijs dat vergelijkbare spijkers tussen de beide beenderen van elke onderarm geslagen waren geweest. Hierdoor waren de bovenste beenderen glad geschuurd omdat het slachtoffer zichzelf herhaaldelijk moest ophijsen om te ademen (ademhaling wordt moelijker als beide armen zijn opgeheven). Kruisigingslachtoffers moesten zich optrekken om ademhalen mogelijk te maken, as ze te zwak werden om dit nog te doen, dan stierven ze door verstikking. [2]

Verdere studie heeft aangetoond dat de botten van Yohanan’s onderbeen gebroken waren, waarschijnlijk door de slag met een zwaar voorwerp (crucifragium), en dat de benen later waren afgezaagd. [3] Dit “breken van de benen” is in overeenstemming met de gebruikelijke Romeinse procedure zoals dat ook vermeld staat in het Evangelie van Johannes: “De Joden dan, opdat de lichamen niet aan het kruis zouden blijven op den sabbat, dewijl het de voorbereiding was (want die dag des sabbats was groot), baden Pilatus, dat hun benen zouden gebroken, en zij weggenomen worden. De krijgsknechten dan kwamen, en braken wel de benen des eersten, en des anderen, die met Hem gekruist was” (Johannes 19:31-32).

Door het breken van de benen werd de dood bespoedigd omdat het slachtoffer niet langer in staat was zichzelf op te drukken om te kunnen ademen.

Diverse critici accepteren het feit dat Jezus was gekruisigd maar beweren dat Zijn lichaam na de kruisiging was opgegeten door wilde dieren of in een gemeenschappelijk graf was gegooid. Zij beweren dat dit de Romeinse procedure was en dat daarom de begrafenis door Jozef van Arimathea (zoals beschreven in alle evangeliën) complete fantasie is. Deze critici volharden dat dit verklaart waarom Jezus’ lichaam nooit meer werd gevonden. Het lichaam van de man Yohanan geeft feitelijk bewijs dat deze theorie onjuist is. Het feit dat hij was gekruisigd door de Romeinen en vervolgens was begraven volgens Joodse traditie toont dat het weldegelijk mogelijk is dat Jezus’ lichaam zoals beschreven in het Nieuwe Testament werd begraven.