5. Is Jezus echt opgestaan? (3)

Geschiedenis van de eerste kruisiging -  de oorsprong van Romeinse kruisiging

Voordat we gaan kijken naar de bevestigingen over de dood van Jezus in de Bijbel is het belangrijk om te weten wat kruisiging precies inhoud. Dood door kruisiging was de door de Romeinen geprefereerde wijze van executie van misdagers, slaven en opstandelingen. Vanwege deze brede en langdurige toepassing zijn er uitgebreide historische verslagen van deze procedure.[1]

Dood door kruisiging werd door de Perzen rond het jaar 400 BC “uitgevonden” en werd later aan de Carthagers en de Feniciërs doorgegeven. Alexander de Grote introduceerde kruisigingen over het gehele Griekse Rijk. De Romeinen verbeterde het als een methode voor de doodstraf, waarbij maximale pijn en lijden over een lange periode werd veroorzaakt. De Romeinen gaven de voorkeur aan kruisiging boven andere methoden voor terechtstellingen vanwege het veroorzaakte ‘angsteffect’. De keuze van een drukbezochte plaats zoals bij een belangrijke stads poort (Golgotha) gaf de zekerheid dat de lange, gruwelijke lijdensweg meerdere malen door zoveel mogelijk mensen gezien zou worden. Deze maximale publiciteit weerhield mensen ervan om risico’s te nemen die tot een dergelijke marteldood zouden kunnen leiden. Dood door kruisiging werd door Keizer Constantijn in de vierde eeuw afgeschaft. Geschiedkundigen schatten dat zo’n 10.000 tot 100.000 mensen (waarschijnlijk dichterbij het hogere getal) door de Romeinen zijn gekruisigd.

Kruisiging begon meestal met het geselen of afranselen van de rug van het slachtoffer. Dit is uitdrukkelijk in de evangeliën vermeld, zoals in Marcus 15:15 (nadruk toegevoegd): ” Pilatus nu, willende der schare genoeg doen, heeft hun Bar-abbas losgelaten, en gaf Jezus over, als hij Hem gegeseld had, om gekruist te worden.” De Romeinen gebruikten een zweep ( de flagrum genaamd) die bestond uit kleine stukjes bot of metaal die aan diverse leren strengen waren gebonden. Het aantal slagen wat aan Jezus werd gegeven is niet vastgelegd.  Volgens de Joodse wet werden maximaal  negenendertig slagen gegeven (één minder dan de veertig die door de Thora werd voorgeschreven om te voorkomen dat een mistelling tot te veel slagen zou leiden). De geseling trok de huid van de rug, wat een bloedige massa van weefsel en bot creëerde. Extreem bloedverlies trad op, wat vaak de dood of, op zijn minst, bewusteloosheid veroorzaakte.

De ongeveer 2,10 meter lange verticale paal (ook wel de stipes genoemd), was meestal al op de plaats van executie aanwezig. Dit was vaak een boom, vandaar de regelmatige referentie naar kruisiging als “het hangen aan een boom”. Het dwarshout (of patibulum) werd vaak door het slachtoffer naar de plaats van terechtstelling gedragen. Het patibulum kon makkelijk 40 tot 50 kilogram wegen. Na de geseling was Jezus in een verzwakte staat en het is geen wonder dat hij hulp nodig had. Marcus 15:21: “En zij dwongen een Simon van Cyrene, die daar voorbijging, komende van den akker, den vader van Alexander en Rufus, dat hij Zijn kruis droeg.” Zodra het slachtoffer eenmaal op de plaats van executie was aangekomen werd het patibulum op de grond geplaatst en werd het slachtoffer gedwongen om erop te gaan liggen. Vervolgens werden ongeveer 20 centimeter lange spijkers met een doorsnee van ongeveer 0.8 centimeter door de polsen geslagen. Het patibulum werd daarna aan de stipes opgehesen waar het lichaam zodanig werd gedraaid dat de voeten tegen de stipes geslagen konden worden.

Afgezien van de vlijmende pijn, bemoeilijkte de kruisiging het ademhalen, speciaal het uitademen. Om uit te kunnen ademen moest het slachtoffer het lichaam omhoog brengen door zich met de voeten op te duwen,  de ellebogen te buigen en de schouderbladen bijeen te brengen. Deze beweging plaatst echter het hele lichaamsgewicht op de voeten, wat een brandende pijn veroorzaakt. Daarnaast veroorzaakt het buigen van de ellebogen een vlammende pijn langs de beschadigde zenuwen van de polsen doordat deze langs de ijzeren spijkers ronddraaiden. Het ophijsen van het lichaam zorgde ook voor het pijnlijk schrapen van de gegeselde rug tegen de houten palen. Als resultaat brengt elke poging om adem te halen een onvoorstelbare pijn en leidt tot verdere uitputting.[2]

Diverse factoren dragen bij tot de uiteindelijke dood van een gekruisigde en variëren van geval tot geval, maar de twee prominente zijn hypovolemische shock (een schok veroorzaakt door het verminderen van de hoeveelheid bloed) en asfyxie  (verstikking door uitputting). Andere aannemelijke factoren bevatten uitdroging, door de stress verwekte hartritmestoornissen en hartstilstand.

Lees meer over:(4) Bewijsstuk #6: Jezus stierf aan het kruis