4. Boeddhisme en het Christendom (4)

Conclusies vanuit een apologetisch perspectief

Christendom versus Boedhisme

Boeddhisme, net zoals Hindoeïsme, is geen historische religie zoals het Christendom. Haar geschriften en onderwijzingen zijn filosofisch en spiritueel; zij vragen en behoeven geen bevestigingen vanuit archeologische of andere historische bronnen. Er is geen geloofsbelijdenis die geschiedkundig is te verifiëren.

Volgens de tradities werden sommige leerstellingen van de Boeddha door zijn eigen volgelingen gedurende de eerste Boeddhistische raad in het begin van de vijfde eeuw BC samengesteld. Het is dus waarschijnlijk tenminste gedeeltelijk getrouw aan wat Boeddha zelf onderwees. Door de eeuwen heen is de Tripitaka gegroeid door het constant bijvoegen van nieuwe materialen. Een aantal hiervan zijn over het algemeen herschrijvingen vanuit populaire tradities naar een Boeddhistische manier van denken. De complete canon is zeker niet van voor de eerste eeuw BC. Het overkoepelende probleem is niet de tekstuele accuraatheid – een verloren zaak -  maar gewoonweg het identificeren van teksten welke onderdeel van het origineel zouden zijn geweest. Houten drukblokken in het Chinees en Koreaans bestaan vanaf ruwweg de dertiende eeuw en vanaf dat moment zijn dus de vertalingen in deze talen stabiel. Desalniettemin is er een kloof van aanzienlijk grote omvang tussen de dertiende eeuw en de tijd van de Boeddha.[1]

Wat haar leerstellingen betreft doet het Boeddhisme, als een pantheïstische filosofie, geen uitspraken over haar ontstaan of zelfs maar over God. De onderwijzingen over reïncarnatie en wedergeboorte suggereren dat Boeddhisten geloven in een eeuwig heelal. Wetenschappelijke bewijzen hebben zonder enkele betwisting aangetoond dat het heelal een begin had en dat het ook een einde zal hebben. De wetenschappelijke observaties zijn daarom in tegenspraak met het Boeddhistische geloof.

Zoals met het Hindoeïsme, zijn de leerstellingen betreffende reïncarnatie en wedergeboorte interessant en voor velen zeker aantrekkelijk. Er is echter geen bewijs voor reïncarnatie; het principe gaat tegen alle logica in omdat er nu meer mensen in leven zijn dan in de gehele geschiedenis van de mensheid. [2]

De geschiedenis van de Boeddhistische geschriften laat zien dat ze voor het eerst zo’n 150-250 jaar na de onderwijzingen van Boeddha werden opgeschreven. Zonder zelfs de accuraatheid van deze teksten te analyseren (welke keer op keer in de daaropvolgende eeuwen werd gekopieerd)  geeft de kloof van meerdere generaties tussen de originele leerstellingen en de geschreven documenten reden tot vele vragen over wat in feite door Boeddha werd onderwezen en wat later door zijn volgelingen werd toegevoegd. 

Lees meer over: